سر بر شانه کوههایت گذاشته آسمان دل به دریایت سپرده زمین  دست به دامنت شده جنگل  با انگشتان کشیده درخت و زمرد برگ.                                                      ایران!                                                        ایران من! و اینجا کویر چون کهربایی از راز بزرگی  که با فخر و شکوه به دنیا سپرده ای، هرگز چشم بر نمی دارد.                                                       ایران!                                                        ایران من! برای آبادانیت به هر لحظه می سپاریم بی یاد طلوع آغاز نشود برای شکوه همیشگی ات به همه تقویم ها می سپاریم که جز عزت و سربلندی در تقدیرت، به خاطر نسپارند. برای حضور خورشیدیت در کهکشان  این همه زمین، این همه سرزمین  به ستاره دلمان می سپاریم  هرگز از مدار عشق تو بیرون نیاید.                                                       ایران!                                                       ایران من!